บทที่ 10 บทที่10

ระหว่างนั่งรถมาที่บ้านของเซนต์ ชุนก็นั่งเงียบตลอดทาง แต่ในมือยังอุ้มตุ๊กตาคู่ใจอยู่ ส่วนเซนต์เขาเองก็ไม่ได้พูด นั่งนิ่งมาก แทบจะไม่ขยับ แถมแว่นดำที่สวมใส่ก็ไม่ได้ถูกถอดออกสักครั้ง ไม่รู้ว่าภายใต้แว่นนั้นเขาหลับอยู่หรือเปล่า จนกระทั่งเสียงมือถือของเขาดังขึ้น

โทรศัพท์

"ฮัลโหล"

(เซนโตะ พักนี้ไม่เห็นเธอเข้าไปดูกาสิโนสักวันเลยที่นั่นเป็นอย่างไรบ้าง) ปลายสายเอ่ยขึ้นทันที เมื่อรู้ว่าลูกชายมัวยุ่งอยู่กับธุรกิจเครื่องเพชร

"ครับ ผมจะไปคืนนี้"

พูดเท่านั้นปลายสายที่โทรมาจากญี่ปุ่นก็ต้องกดวาง เป็นการคุยกันเข้าใจแบบง่าย ส่วนชุนเหอเขาไม่รู้ว่าคนที่โทรมาเป็นใคร ไม่เคยเห็นหน้าพ่อสามี เพราะวันแต่งงาน พ่อสามีไม่ได้มา ต้องเท้าความก่อนว่าพ่อแม่ของเซนต์แยกทางกัน แม่กลับมาอยู่จีนพ่อเลี้ยงเซนต์มาตั้งแต่เด็กเมื่อโตขึ้นจึงบินมาที่จีนตอนอายุสิบแปด หลังจากนั้นก็เทียวไปเทียวระหว่างเมืองจีนกับญี่ปุ่น จนเรียนจบแล้วก็ตั้งหลักทำธุรกิจร่วมกันกับพ่อ แม่ของเซนต์โชคร้ายแม่เสียเพราะโรคประจำตัว ตอนนี้เซนต์เลยมีแค่พ่อเท่านั้นที่เหลืออยู่

เซนต์ยังคงนั่งเงียบ เพราะช่วงนี้ไม่ได้เข้าไปจริงๆ อีกทั้งพึ่งเคลียร์เรื่องงานต่างๆ จบ กาสิโนที่ว่าอยู่ในระดับหนึ่งในห้าของประเทศก็ว่าได้ แถมยังมีระบบออนไลน์ไว้รองรับ นับได้ว่า เซนต์เป็นทายาทพร้อมทั้งเจ้าของที่ร่ำรวยน่าดู

เห็นแล้วว่าเฮียนิ่งกว่าเดิมตั้งแต่รับโทรศัพท์ปลายสาย ความสงสัยเริ่มก่อตัวขึ้นเล็กน้อย คงไม่เป็นอะไรหากจะถือวิสาสะถามเฮีย ในเมื่อคนที่นั่งเงียบเขาก็คือสามีของตัวเอง

"ใครโทรมาครับ"

เป็นคำถามแรกที่เกิดขึ้นระหว่างที่นั่งอยู่บนรถ ดูเหมือนว่าเซนต์จะมีความรู้สึกขึ้นบ้างแล้วตอนนี้ เขาหันไปมองชุนอย่างช้าๆ พร้อมถอดแว่นตาดำอำพรางนั้นออก จากนั้นก็ตอบคำถามชุนเสียงเรียบ

"พ่อฉันเอง"

"พ่อเหรอ"

"ใช่"

"แล้ว...พ่อเฮียอยู่ที่ไหน วันที่แต่งงานทำไมเขาไม่มาละ" คนถามก็คงอยากรู้ หากจะเอาความจริงมาพูดแล้ว ตัวเขาเองก็ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเฮียเลย สิ่งที่รู้คือ อยู่ๆ ก็ได้เข้าพิธีแต่งงานแทนพี่ชาย แต่สิ่งเดียวที่ได้ยินคนอื่นเขาพูดคือ เฮียเซนต์เป็นทายาทมาเฟีย เป็นนักธุรกิจที่มีชื่อเสียง รู้เพียงเท่านั้น

คำถามของชุนทำเอาเฮียจ้องเข้าไปในดวงตาคู่นั้น แล้วหันกลับมาที่เดิมด้วยใบหน้าที่แสนจะเรียบเฉย จากนั้นก็เอ่ยพูดในสิ่งที่ชุนอยากรู้

"พ่อของฉันไม่ว่าง พ่อเธอก็รู้ แต่เอาเถอะหากอะไรลงตัว ฉันจะพาเธอไปญี่ปุ่น"

"ไปญี่ปุ่นเหรอ" แน่นอนว่าชุนตาโตเท่าไข่ห่านเพราะ ไม่เคยได้ไปไหนเหมือนพี่ๆ คงจะเป็นครั้งแรกที่จะได้ไปต่างประเทศก็คราวนี้

แอบยิ้มอยู่ที่มุมปาก พร้อมความคิดที่คิดไปต่างๆ นานา เขาบอกว่าญี่ปุ่นสวย แถมบรรยากาศดี โรแมนติก หากไปที่นั่นแล้วละก็ อะไรจะเกิดขึ้นบ้าง แค่คิดเรื่องเมื่อคืน กับการไปญี่ปุ่นชุนเหมือนจะเก็บอาการไม่ไหว จิกเล็บบิดเขินอยู่เล็กน้อย คงไม่รู้ตัวเลยว่า ชายที่นั่งข้างๆ ตอนนี้ เขาขยับมามองการกระทำใกล้ๆ พลางย่นคิ้วเข้าหากัน แปลกกับอาการที่ชุนเป็น แถมชุนยังอมยิ้มอยู่อย่างนั้น จนเซนต์ต้องถามในระยะประชิด

"เธอเป็นอะไรเนี่ย"

"อุตะ!" ก็ไม่รู้ตัวนะสิว่าเป็นอะไร แค่คิดเรื่องเมื่อคืน เห็นหุ่นเฮียเมื่อเช้า ความสุขก็วิ่งวนในท้องแปลกๆ รู้สึกเสียวขึ้นมาดื้อๆ แต่ก็ไม่กล้าบอกเฮียหรอกนะ เพราะอายที่จะพูด ชุนผงะจนแผ่นหลังชิดประตูอีกฝั่ง ส่วนเฮียเซนต์ ยิ่งงงไปกันใหญ่ จากนั้น เซนต์ก็พูดขึ้นอีกครั้ง

"เอาละ" ถอยห่างออกมาเล็กน้อย ก่อนที่จะพูดต่อ

"คืนนี้เตรียมตัวด้วย จะพาไปที่หนึ่ง แล้วก็แต่งตัวให้ดีละ ที่ที่จะไป สำคัญมาก"

เป็นจังหวะที่รถเลี้ยวเข้ามาจอดที่บ้านพอดี พอเซนต์พูดแบบนั้นคนขับก็วิ่งมาเปิดประตูให้ ส่วนชุนเหอนั้นเหรอ

อย่าบอกนะว่าจะพาไปดินเนอร์ แหม เฮียแอบโรแมนติกจริงๆ

หลังจากแยกย้ายกันตรงหน้าบ้าน ชุนขึ้นบ้านพร้อมตุ๊กตาคู่ใจ ทว่าตอนนี้เซนต์ดันขึ้นไปที่ชั้นสามที่เป็นห้องทำงานของเขา ส่วนชุนคำว่าเตรียมตัวสำหรับเขามันสำคัญมากเพราะสิ่งที่ชุนคิดคือ วันนี้สามมีจะพาไปทานข้าวนอกบ้านเพิ่มความหวานจากเมื่อคืน เสื้อผ้าในตู้ทุกตัวถูกนำออกมาเลือกจนเต็มไปหมด แต่ก็ยังไม่มีชุดไหนถูกใจ อยากให้คืนนี้เป็นคืนที่แสนพิเศษมากๆสำหรับเรา ชุดที่กองอยู่ที่นอนทาบแล้วทาบอีก แต่มันก็ดูเหมือนเด็ก ไม่เหมือนชุดที่เฮียซีจัดการมาให้สักชุด สุดท้ายเรื่องนี้จึงตกไปอยู่ที่พี่ชายของเขา

โทรศัพท์ เฮียซี

(อะไรนะอยากได้ชุดที่ดูดีงั้นเหรอ)

"ใช่ไง ชุดของชุนมีแต่ชุดที่ใส่ไปเที่ยวกับเพื่อน แบบว่าชุดไปเดตไปทานข้าวไม่มีเลย"

(อะไรนะ ชุดไปเดทงั้นเหรอ) 

คราวนี้ถึงกับยิ้มให้กับความว่างเปล่า พร้อมอาการที่เรียกว่าเขินอย่างบอกไม่ถูก เมื่อตั้งสติได้ก็ตอบพี่ชายออกไป

"ก็เฮียเซนต์นะสิ บอกว่าคืนนี้จะพาไปที่ที่หนึ่ง สำคัญมาก หากไม่ไปดินเนอร์ แล้วเฮียจะไปไหน เฮียซีช่วยส่งชุดสวยๆมาให้เลือกหน่อยนะ เผื่อหลายๆชุด ตอนนี้บ่ายโมงคงมีเวลาใช่ไหม"

(โอเค เดียวสั่งคนเอาไปให้)

"ขอบคุณครับ"

ไม่รู้จะอินตามหรือต้องเรียกว่าสงสารดีกับความคิดของเด็กน้อยที่คิดว่าเฮียผู้เป็นสามีจะพาไปเดททานข้าวโรแมนติก คงไม่รู้ว่าการที่จะมาเป็นเมียมาเฟียต้องออกไปเรียนรู้งานภาคสนาม สถานที่ที่จะไปที่บอกสำคัญ มันก็สำคัญจริง แหล่งที่เที่ยวของคนทั้งในและต่างประเทศแถมสถานที่นั้นยังมีอันตรายเรียกว่านับร้อย สิ่งที่ชุนไม่รู้คือศัตรูร่วมธุรกิจที่คอยขัดผลประโยชน์กันอยู่ แล้วเฮียจะรู้ไหมว่าเมียแต่งสวยเพื่อที่จะไปดินเนอร์...